Pozdrowienia od dzieci z planety Ziemia.
...rząd i Kanadyjczycy chcieliby pozdrowić
pozaziemskich mieszkańców kosmosu...
Z mojej perspektywy poszukiwania pozaziemskiego życia,
a zwłaszcza szukanie pozaziemskiej inteligencji,
to kluczowa kwestia filozoficzna, naukowa i humanistyczna...
ASTRONOM, KOSMOLOG, ASTROFIZYK
PISARZ I POPULARYZATOR NAUKI 1934 - 1996
...której dotykamy, ale to dopiero początek poszukiwań.
To pomysł Carla Sagana,
żeby wysłać kartkę z pozdrowieniami do naszych sąsiadów w kosmosie.
Wyprzedził tym samym swoją epokę,
ponieważ do tej pory w bezkresnej przestrzeni
nie spotkaliśmy nikogo.
Choć nie znamy jeszcze naszych sąsiadów, codziennie jesteśmy bliżej nich.
DŹWIĘKI ZIEMI
Pozdrowienie zawierało nie tylko słowa i zdjęcia,
ale też pejzaże i dźwięki naszej drogocennej planety.
STRONA 1 - NASA - USA PLANETA ZIEMIA
To list w butelce
rzucony w morze przestrzeni międzygwiezdnej,
który nadal leci w nieznane
z prędkością 18 km na sekundę.
Sagan powiedział: „Nadajemy naszemu światu znaczenie,
stawiając odważne pytania
i znajdując głębokie odpowiedzi”.
Nie bał się wysuwać niezwykłych stwierdzeń,
jeśli były one poparte niezwykłymi dowodami.
Pewnie minie trochę czasu, zanim odezwą się do nas obcy,
którzy znaleźli wiadomość w butelce.
Jednak zamiast czekać na sygnał od żywych istot,
wyruszamy, by ich szukać.
Zacznijmy tu,
na szczycie Mauna Kea na Hawajach,
gdzie obserwatorium W. M. Kecka przeczesuje czyste nocne niebo.
Carl Sagan wiedział to, co wiedzieli wszyscy badacze,
czyli że rozumiejąc naszych sąsiadów,
poznamy lepiej siebie
i nasze miejsce we wszechświecie.
Nikt nie zna lepiej wizji Sagana niż Lisa Kaltenegger,
dyrektor Instytutu Carla Sagana na Uniwersytecie Cornella.
Carl Sagan i jego podejście do nauki zawsze mnie inspirowały.
Korzystamy z wielu dziedzin nauki,
między innymi astronomii, chemii, biologii i inżynierii,
aby stworzyć narzędzie badawcze
pomagające zrozumieć nasze miejsce w tym fascynującym wszechświecie.
Zanim sonda Voyager opuściła Układ Słoneczny,
dokonała przełomowych odkryć.
Udowodniła, że musimy poszerzyć nasze myślenie,
gdzie poszukiwać pozaziemskiego życia.
W 1980 roku Voyager najpierw dotarł do Saturna,
gdzie szalała burza wodoru i helu.
Nie było tu szans na znalezienie życia.
Potem sonda skierowała się w stronę jednego z 62 księżyców Saturna.
Tam zrobiła pierwsze zdjęcia z bliska
największego księżyca Saturna, Tytana.
Astronomowie byli zdumieni tym, co zobaczyli.
Tytan miał gęstą atmosferę składającą się głównie z azotu.
Dwadzieścia cztery lata później sonda Cassini ujawniła nowe fakty.
Na powierzchni znajdują się wielkie jeziora węglowodorowe
i budulec aminokwasów, proteiny.
Cassini kontynuowała swoją gwiezdną podróż,
aż dotarła do lodowego przyczółka, Enceladusa.
Księżyc wydawał się być lodową bryłą,
martwą kulą lodu,
aż w pobliżu bieguna południowego dokonano niezwykłego odkrycia.
Znaleziono tam wielkie kolumny wody,
wypływające przez szczeliny na powierzchni lodu.
Pod zamrożoną powierzchnią Enceladusa znajdował się ocean płynnej wody.
Okazało się, że Ziemia
nie ma monopolu na wodę, jak wcześniej sądziliśmy.
Na Ziemi woda jest niezbędna do życia.
Na naszej planecie jest jej mnóstwo, a każde zwierzę, roślina
czy inna forma życia potrzebuje jej, aby przetrwać.
W tych morzach narodziło się życie.
Woda jest siłą napędową egzystencji.
Woda w stanie ciekłym jest kluczowa dla tych istot, które w niej żyją,
a także dla tych, które egzystują na lądzie.
Gdy przeczesujemy obce światy, w których może występować życie, obecność wody w stanie ciekłym jest kwestią zasadniczą.
Jeśli gdzieś występuje woda, istnieje szansa, że jest też życie.
Hawaje odkryte przez polinezyjskich żeglarzy
to jeden z najbardziej odosobnionych łańcuchów wysp na Pacyfiku.
Wyspy te powstały z wypływającej magmy,
która zastygła w góry.
Każde nowe wypiętrzenie lawy
to siedlisko olśniewającej różnorodności roślin i zwierząt
występujących nad i pod powierzchnią wody.
W tym dynamicznym środowisku
żyje ponad 25 000 gatunków.
To żywe laboratorium ukazuje, jak wytrzymała jest przyroda.
Biolog Chris Johns
bardzo dobrze zna faunę i florę Hawajów,
a także niezwykłe przykłady
ekstremalnego przystosowania, aby przetrwać.
To pas jałowej skały magmowej.
Nie przypuszczalibyśmy, że znajdziemy tu życie,
ale przyroda ukryła tu kilka niespodzianek.
Te skalne korytarze ciągną się kilometrami.
Powstały, gdy lawa z pradawnych erupcji wulkanicznych
uszła pod skorupą, która stwardniała od góry.
To niesamowite nowe Hawaje, których dotąd nie znałam.
Tajemne, ukryte Hawaje.
Trzymaj się lewej strony.
Jest na górze.
W tym postawionym na głowie miejscu
trzeba spoglądać w górę, by zobaczyć korzenie niezwykłego drzewa Ohia.
Są piękne
i zwisają w jaskiniach niczym skrzące się klejnoty.
Możemy się przyjrzeć tym mikrostrukturom.
Świecą się,
bo są całe w wodzie.
To wilgoć skondensowana z powietrza.
Do życia niezbędna jest woda,
ale drzewo Ohia znalazło ciekawy sposób,
by ją pozyskiwać.
...do zbierania danych.
To dolina Haleakala na wyspie Maui.
W tym nieprzyjaznym terenie NASA testuje łaziki marsjańskie
przed wysłaniem ich na Czerwoną Planetę.
Tutejsza gleba składa się z popiołów
i leży na wysokości ponad 1500 m n.p.m.,
gdzie pogoda jest sucha, słoneczna,
wietrzna i mroźna.
Nie przypuszczalibyśmy, że natura zrobi sobie tu ogródek.
To lokalna roślina z rodziny astrowatych.
Grube liście wypełnia woda, a drobne włoski
wyłapują wilgoć z suchego powietrza
i sprawiają, że w postaci skroplonej wody spływa do korzeni.
Woda w postaci ciekłej, niesiona przez wiatr
i przemierzająca te krainę,
przemienia Ziemię w bujny raj.
Woda z dodatkiem węgla
i odrobiną energii słonecznej
to proste składniki, dzięki którym kwitnie życie.
Do kanionów tego podwodnego świata
nie dociera światło słoneczne, a ciśnienie wody,
mówiąc wprost, potrafi miażdżyć kości.
A jednak
półtora kilometra pod powierzchnią
kwitnie życie.
Te kominy hydrotermalne pomagają transportować ciepło i minerały
z jądra Ziemi.
Noszą nazwę black smokers i wydzielają chmury siarki,
która jest dla nas toksyczna i cuchnąca,
ale dla występujących tu bakterii głębinowych
to pełnowartościowe pożywienie.
Jeśli życie kwitnie w zgniatanych ciśnieniem oceanicznych ciemnościach,
co z innymi oceanami,
jak te na Enceladusie? Przez wiele lat badaliśmy planety
w naszym Układzie Słonecznym w poszukiwaniu pozaziemskiego życia.
Ale może na księżycu znajdziemy pierwszy dowód, że nie jesteśmy sami.
Na niektórych księżycach są wszystkie podstawowe składniki życia,
czyli woda, węgiel i energia.
Energia ta nie pochodzi ze słońca czy wulkanów,
lecz z wielkich przypływów, które utknęły pod lodową skorupą
i porusza nimi ogromna grawitacja Saturna.
Kolejny przystanek to księżyce gazowego olbrzyma, Jowisza.
Ganimedes
to największy księżyc Układu Słonecznego.
Ten pokryty lodem olbrzym
skrywa zaskakującą tajemnicę.
Znajduje się tu więcej słonej wody niż we wszystkich ziemskich oceanach.
A co nas czeka na powierzchni naszego sąsiada, Marsa?
Te obrazy
zostały nagrane przez sondę Mars Reconnaissance Orbiter i ukazują, że Czerwoną Planetę pokrywa warstwa gleby.
Gdy łazik NASA, Curiosity,
pozyskał próbkę tej czerwonej gleby,
geologowie uznali, że wygląda zaskakująco podobnie
do gleby na Hawajach.
Na Marsie są ogromne ilości zamrożonej wody
częściowo znajdującej się na biegunach, a w większości pogrzebanej pod ziemią.
Woda, węgiel i energia słoneczna,
czyli podstawowe składniki życia, są tu obecne.
Dlatego biolodzy
nie byliby zdziwieni, gdyby odkryli życie na Marsie.
Może nie byłyby to latające spodki z miotaczami promieni,
ale fascynujące mikroskopijne i bardzo prawdziwe formy życia.
Musiałyby być bardzo odporne,
aby wytrzymać ekstremalne temperatury
i nieustanne bombardowanie promieniowaniem z kosmosu.
Nasza planeta ma pole magnetyczne i gęstą atmosferę,
które chronią nas przed zabójczym kosmicznym promieniowaniem.
Gdy ludzie dotrą na Marsa,
będą musieli dysponować odpowiednią technologią, aby przeżyć.
Ale niektórzy mieszkańcy Ziemi
mieliby się całkiem dobrze na Czerwonej Planecie.
Niesporczaki to doskonały przykład
ekstremalnego surwiwalisty,
małego, wodnego Beara Gryllsa.
W najtrudniejszych testach te wytrzymałe maluchy
zostały wysłane w lodowatą próżnię kosmosu,
a następnie potraktowane bezwzględnym promieniowaniem kosmicznym,
które szkodzi ludziom, ale nie niesporczakom.
Nieustannie odnajduję dowody na to, jak nieustępliwe jest życie.
Może życie w naszym Układzie Słonecznym jest bardziej powszechne, niż sądzimy.
W 2022 roku statek kosmiczny ESA przyjrzy się z bliska
księżycowi Jowisza, Europie, i tajemniczym czerwonym smugom.
Radar penetrujący lód pokaże nam, co leży pod powierzchnią
tego dziwnego, poszarpanego świata.
Astrobiolodzy ciągle przeczesują kosmos, poszukując warunków sprzyjających życiu.
Ich poszukiwania nie kończą się na naszym podwórku.
Dopiero poza naszym Układem Słonecznym
czekają ekscytujące odkrycia.
Oto „Filary stworzenia”,
czyli masywne chmury gazu i pyłu.
Ta chmura pyłu to fabryka gwiazd w naszej galaktyce, Drodze Mlecznej.
W takim niesamowitym miejscu
natura produkuje miliardy gwiazd.
Dookoła wielu z tych gwiazd krążą planety,
jest ich być może nawet sto miliardów,
a na tych planetach są możliwości.
Niektóre z tych, które już znaleźliśmy, są dużo starsze od Ziemi,
czasami nawet dwukrotnie.
Jeśli na takich planetach istnieje życie,
mogło ono ewoluować dużo bardziej niż my.
Oto teleskop Keplera,
ceniony łowca planet, który pozwolił już odkryć
ponad połowę tych, które leżą poza naszym Układem Słonecznym.
Jak?
Dzięki wyjątkowej czułości Kepler namierza odległe gwiazdy
i sprawdza, czy przed nimi coś się przesuwa.
Mogą to być maleńkie kropki, które przysłaniają światło gwiazdy.
Te kropki to planety.
Zaledwie miesiąc po uruchomieniu Kepler znalazł pierwszą olbrzymią planetę,
większą niż Jowisz.
Powoli, lecz sukcesywnie, Kepler odkrywał kolejne małe planety,
choć dużo trudniej je znaleźć.
Wśród nich znajdowały się te potencjalnie podobne do Ziemi.
Niesamowite jest to, że Kepler znalazł
wszystkie te planety, przeszukując niewielki skrawek naszej galaktyki.
Do tej pory był skierowany na ten sam obszar Drogi Mlecznej
i obejmował zaledwie dwa procent nocnego nieba.
Na tym skrawku wykrył tysiące planet orbitujących wokół obcych słońc.
Myślę, że to spełnienie marzeń Carla Sagana.
Gdy Kepler znajduje dowód na istnienie nowej planety,
dane te trafiają do astronomów na Hawajach.
Wielkie teleskopy potwierdzają odkrycie Keplera.
Gdy już to zrobią,
zaczyna się obserwacja odległych planet.
Ta mała czerwona plamka
oddalona o ponad 120 lat świetlnych, to pierwsza obca planeta
obserwowana przez człowieka.
Ma masę blisko 13 razy większą od Jowisza
i orbituje wokół własnej macierzystej gwiazdy.
Coraz więcej odległych planet staje się przedmiotem naszej obserwacji.
POTWIERDZONO
Dzięki rosnącym możliwościom naszych teleskopów
możemy nawet obserwować planety z maleńkim halo,
czyli atmosferą,
w której być może istnieją korzystne warunki do życia.
Lisa doskonale zna tę procedurę.
Pisze na ten temat podręcznik.
Gdy przez atmosferę planety przesącza się światło,
tworzy spektralny odcisk palca,
który mówi nam, czy na planecie istnieją podstawowe warunki do życia.
Żyjemy w złotym wieku kosmicznej eksploracji.
Na Marsa poleciało już wiele sond.
Jeśli jest tam życie, znajdziemy je.
Warunki do jego istnienia są w całym wszechświecie,
a wraz ze wzrostem naszych możliwości obserwacyjnych,
rosną też szanse nowych odkryć i badań.
Sonda Messenger poleciała na Merkurego,
gdzie znalazła na powierzchni zamarzniętą wodę.
Sonda Juno przeleciała półtora miliarda kilometrów na orbitę Jowisza,
gdzie odkrywa tajemnice gazowego olbrzyma,
który być może posiada stałe jądro
ukryte pod burzami szalejącymi na jego powierzchni.
Co więcej, wylądowaliśmy na komecie,
która przelatywała niedaleko w czasie długiej podróży wokół Słońca.
Dokonaliśmy tam zdumiewającego
i kluczowego dla ludzkiego życia odkrycia. Znaleźliśmy tlen.
Wreszcie naukowcy znaleźli
bliźniaczą planetę Ziemi w sąsiednim Układzie Słonecznym.
Nazywamy ją Proxima Centauri b.
To najbliższe tak podobne miejsce.
Wyobraźmy sobie, że wkrótce odkrywamy kontynenty, oceany
i może pierwsze ślady życia w pozaziemskich światach.
Carl Sagan nakłaniał nas, żebyśmy to robili.
Ludzkie wysiłki i ciekawość pomagają nam lepiej zrozumieć
sens naszego istnienia we wszechświecie.
Gdy opuszczamy Ziemię i udajemy się w kosmos,
stanowimy jedność,
reprezentując całą ludzkość.
Być może życie tam jest mikroskopijne, a może żyje tam ktoś dość inteligentny,
aby odnaleźć Voyagera
i odsłuchać naszej wiadomości w butelce.
„Tam, poza naszym Układem Słonecznym,
tysiące nowych światów czeka na odkrycie”.
Pozdrowienia od dzieci z planety Ziemia.
...rząd i Kanadyjczycy chcieliby pozdrowić
pozaziemskich mieszkańców kosmosu...
DLA GEORGE'A